Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Ο Ανδρέας Πολέμης για το χτες και το σήμερα...

attikabasket.gr


«Ομάδα δεν φτιάχνεις μόνο με χρήματα…»

Πήγε από τον Πορφύρα στον Σπόρτιγκ το 1982 και για μία δεκαετία υπήρξε από τους βασικούς συντελεστές της ομάδας των Πατησίων (μαζί με Γιώργο Ζευγώλη, Άγγελο Παπαδημητρίου και άλλους).

Στην εποχή του έπαιζε στο 2 και 3. Όταν πήγε στον Σπόρτιγκ, είχε φύγει από την ομάδα ο Γιώργος Σκροπολίθας, και τον… ενημέρωσαν ότι πρέπει να παίξει στον άσο!

Με ύψος 1.92 και σωματότυπο ιδιαίτερα αθλητικό δεν δυσκολεύτηκε να τα καταφέρει, γνωρίζοντας ότι ήταν από τα πιο ψηλά πλέι-μέικερ της εποχής του!

Ο Ανδρέας Πολέμης, περί αυτού ο λόγος, εξακολουθεί από το πόστο του προπονητή, να «γεμίζει» κάποιες από τις ώρες του με την αγαπημένη του πορτοκαλί μπάλα.

Και φιλοδοξεί με την ομάδα του Φάρου Κερατσινίου, να πάρει του χρόνου προαγωγή στην Γ΄ Εθνική.

Τον συναντήσαμε στο κλαμπ «Πισίνα» στην Μαρίνα Ζέας, και είχαμε μαζί του μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση…


- Κόουτς, τι μπορεί να κάνει ο Φάρος στο επόμενο πρωτάθλημα;
- Έχουμε εμπλουτίσει το ρόστερ με 2-3 έμπειρα παιδιά, έτσι κι αλλιώς και το περσινό ρόστερ ήταν πολύ αξιόλογο, οπότε πιστεύω ότι θα έχουμε μία πολύ καλή ομάδα και θα είμαστε μέσα στις 5-6 ομάδες που θα πρωταγωνιστήσουν.

- Δεν σε βλέπω να μιλάς για άνοδο…
- Σίγουρα είναι κάτι που το πιστεύω. Μπορούμε να διεκδικήσουμε την πρώτη θέση που οδηγεί στην Γ΄ Εθνική και θα το προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Οι πιθανότητες είναι πολλές, αρκεί να δημιουργήσουμε καλή ομάδα, με σωστή χημεία.

- Ποιο στυλ παιχνιδιού προτιμάς;
- Λόγω ιδιοσυγκρασίας δίνω περισσότερη έμφαση στην πιεστική άμυνα και στη συνέχεια στο γρήγορο παιχνίδι. Με ενδιαφέρει η ομάδα μου να δημιουργεί καταστάσεις αιφνιδιασμού, το εύκολο καλάθι όπως λέμε.



- Τελικά, κόουτς, ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας; Το μεγάλο μπάτζετ ή το ταλέντο;
- Σίγουρα δεν είναι το μεγάλο μπάτζετ. Το θέμα είναι η χημεία. Το πόσο μπορούν οι παίκτες να εισπράξουν αυτό που ζητάει ο προπονητής και να το «βγάλουν» στο γήπεδο. Γενικά, το ζητούμενο είναι να υπάρχει καλή σχέση στα αποδυτήρια και η σωστή χημεία μεταξύ προπονητή και παικτών. Τα χρήματα από μόνα τους δεν δημιουργούν πρωταθλητές! Κάποιες φορές έρχεται και… μπούμερανγκ, γιατί προκαλεί μεγάλο άγχος στους αθλητές. Οδηγός για τις καλές ομάδες πρέπει να είναι το ταλέντο των παιδιών…

- Που πρέπει να βασίζεται η σχέση προπονητή-παίκτη;
- Νομίζω ότι από την αρχή πρέπει να είναι ξεκάθαρο τι ζητάς από τον καθένα! Χωρίς υπεκφυγές, να αντιληφθούν και να αποδεχτούν όλοι οι αθλητές το «κομμάτι» που τους αναλογεί μέσα στην ομάδα. Με τον τρόπο αυτό μπορεί ο αθλητής ξεχωριστά να γίνει «σύμμαχος» με τον προπονητή και να αποδώσει τα μέγιστα, κάτι που θα έχει θετικό αντίκτυπο και στην ίδια την ομάδα.

- Ο προπονητής πρέπει να είναι και… διπλωμάτης;
- Βεβαίως! Ούτε να το συζητάς…

- Ένας προπονητής που δουλεύει στο ερασιτεχνικό μπάσκετ μπορεί να έχει φιλοδοξίες;
- Θεωρώ ότι είναι αναπόφευκτο. Κάποιος που ασχολείται με το ερασιτεχνικό μπάσκετ, να έχει την διάθεση να βλέπει και πιο… μακριά.

- Τι θα ευχόσουν να καταφέρεις… μπασκετικά στο μέλλον, ως προπονητής;
- Φιλοδοξίες στο μπάσκετ δεν έχω! Λόγω της επαγγελματικής μου δραστηριότητας, οι όποιες φιλοδοξίες στο μπάσκετ, «κόπηκαν» πολύ νωρίς…

- Αν, υποθετικά, είχες μία πρόταση από μία ομάδα της Α2;
- Δεν θα την αποδεχόμουν! Γι΄αυτό και είμαι στο… μέσα-έξω, που λέμε. Κάποια διαστήματα διακόπτω τελείως τις αθλητικές μου δραστηριότητες. Θέλω ότι κάνω, να το κάνω καλά. Όταν δεν μπορώ λόγω δουλειάς να ανταποκριθώ, έχοντας και ηθική δέσμευση, προτιμώ να αποσύρομαι. Σίγουρα το μπάσκετ απορροφάει πολύ χρόνο από την οικογένειά μου και τη δουλειά μου. Έτσι, γίνομαι πάλι ενεργός, όταν βρίσκω τον χρόνο. Κοίτα, κάνω τον προπονητή από 17 χρονών, όταν έπαιζα κιόλας! Δεν μπορείς να το «κόψεις» τελείως. Είναι σαν… μικρόβιο. Στο παρελθόν 3-4 φορές έχω σταματήσει, και είμαι πάλι εδώ! Όσο για την Α2 που ρώτησες, είχα στο παρελθόν 2-3 προτάσεις και δεν πήγα για τους λόγους που ανέλυσα…

- Τι κερδίζει κάποιος που ασχολείται σήμερα με το μπάσκετ από τότε που έπαιζες εσύ;
- Αν με ρώταγες πριν 10 χρόνια θα σου έλεγα ότι το κίνητρο είναι οικονομικό. Όμως σήμερα, επειδή οι περισσότερες ομάδες της Α1 δεν… πληρώνουν, θα έλεγα ότι δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές με την εποχή τη δική μου. Απλά, τώρα είναι περισσότερο επαγγελματικές οι συνθήκες για τα παιδιά που ασχολούνται με το άθλημα. Είναι πιο ποιοτική η προπόνηση, περισσότερο ενημερωμένοι οι παίκτες και οι προπονητές αλλά όσο περνάει ο καιρός και συνεχίζεται η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα, πάμε προς τα κάτω θα έλεγα, σε συνθήκες ερασιτεχνισμού!

Μην βλέπουμε μόνο Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό. Εκεί υπάρχει χρήμα αλλά είναι ελάχιστο ποσοστό σε σχέση με το υπόλοιπο μπάσκετ. Αν ξαφνικά οι Γιαννακόπουλοι και οι Αγγελόπουλοι τα παράταγαν, για πιο μπάσκετ θα μιλάγαμε;

- Ποια ομάδα θα ήθελες να κοουτσάρεις;
- Είμαι από τους λίγους… βέρους Πειραιώτες που είμαι Παναθηναϊκός! Οπότε η απάντηση είναι προφανής…

- Ξαφνικά σταματάς το μπάσκετ, ποια στιγμή θα ξεχώριζες;
- Θα έλεγα τα χρόνια που έπαιζα στον Σπόρτιγκ. Θυμάμαι τις χρονιές που η ομάδα ήταν… ασανσέρ, από την Α1 στην Α2. Οπότε, οι κακές στιγμές ήταν όταν η ομάδα υποβιβαζόταν και οι καλές όταν ανέβαινε. Γενικά, μου έχουν μείνει τα 10 χρόνια στον Σπόρτιγκ με ανάμεικτα συναισθήματα.

Από την μία αγωνιστικά ήταν όλα καλά, γνώρισα και αρκετά παιδιά, εξαιρετικούς χαρακτήρες, με κάποιους έχουμε επαφές και τώρα, όμως υπήρχε μία… μιζέρια. Από διοικητικής άποψης εννοώ… Για τον λόγο αυτό, όταν κάναμε κάτι καλό στο τέλος μας έβγαινε… ξινό. Δυστυχώς η κατάσταση αυτή συνεχίζεται και τώρα. Έφτασε μία από τις ιστορικότερες ομάδες της Ελλάδος στο μπάσκετ, που έχει βγάλει τεράστιους αθλητές, να βολοδέρνει στην Γ΄ Εθνική!


- Μεμονωμένα παιχνίδια θυμάσαι;
- Φυσικά. Μία χρονιά που είχαμε αλλάξει προπονητή και είχε έρθει ο Βαγγέλης ο Νικητόπουλος, ενώ ήμασταν σε κακή κατάσταση και υποψήφιοι να πέσουμε, είχαμε κερδίσει «κολλητά» στο κύπελλο τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό!

Επίσης, κάποια παιχνίδια με τον Άρη τότε, που συνήθως εγώ μάρκαρα τον Γκάλη, ήταν μοναδικές εμπειρίες.

Γενικά, ήταν καλά χρόνια και το μπάσκετ ήταν πιο συναισθηματικό και όσοι έπαιζαν το αγαπούσαν πραγματικά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου