Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

Βραχάλη: "Σκοπός ζωής η Α1"



Αντιγράφουμε από το theinsiders.gr
το βιογραφικό της Χριστίνας και το πρώτο άρθρο ευχόμενοι καλή επιτυχία στη νέα προσπάθεια


Ο χώρος, της δημοσιογραφίας, είχε την τύχη να με γνωρίσει το 2002! Τα πρώτα μου μαθήματα τα πήρα στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ και όπως αποδείχτηκε -εκ των υστέρων- ήταν ανεκτίμητης αξίας. Το 2003 αποφάσισα να κάνω το γύρο της Μεσογείου με ένα πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης για το οποίο πολλά ακούστηκαν, αλλά για μένα ήταν ο λόγος που πήρα την απόφαση να συνεχίσω στον χώρο αυτό και να κάνω …ανθεκτικό το στομάχι μου. Μέσα σε τρεις μήνες επισκέφθηκα οδικώς την Τουρκία, την Αίγυπτο, το Μαρόκο, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Νότιο Γαλλία και την Ιταλία. Αμέσως μετά ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι οποίοι ξεκίνησαν από το Πανθεσσαλικό Στάδιο στο Βόλο όπου έτυχε να εργάζομαι ως υπεύθυνη στο γραφείου τύπου. Και από το Βόλο βρέθηκα στο Φάληρο και τον ΣΚΑΪ στον οποίο εργάζομαι τα τελευταία 8 χρόνια!
Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής γιατί έζησα από κοντά την κατάκτηση ενός και μοναδικού όπως όλα δείχνουν Euro, μερικά Φάιναλ Φορ Ευρωλίγκας, τρεις κατακτήσεις από τον Παναθηναϊκό αλλά και δωρεάν σεμινάρια προπονητικής από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ούσα για πολύ καιρό κοντά του στον πάγκο του τριφυλλιού…
Παράλληλα , για να μην ξεχνιόμαστε, ταλαιπωρώ εδώ και 20 χρόνια αυτό το άθλημα που λέγεται μπάσκετ.. Τα τελευταία τρία έτη επέστρεψα στην ιστορική ομάδα από την οποία ξεκίνησα, τον Σπόρτιγκ με σκοπό ζωής να τον ανεβάσω και πάλι στην Α1! Με ένα όνειρο τρελό δεν ζούμε όλοι;
Τον ελεύθερο χρόνο μου τον περνάω ως «ελεύθερη» με τον καυτό Chili, το Golden Retriever μου, τον οποίο προξενεύω εδώ και καιρό στην Φρίντα, του εμπνευστή του theinsiders.gr αλλά και δικού μου σε πολλά ζητήματα στο χώρο, Βασίλη Σαμπράκου.




Ο αθλητής αξίζει μεγαλύτερο σεβασμό

Η αλήθεια είναι ότι καμιά φορά ντρέπομαι να αναφέρομαι στο επάγγελμα μου. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, γιατί σε γενικές γραμμές έχω τη συνείδησή μου ήσυχη από τον τρόπο που έχω διαχειριστεί πρόσωπα και καταστάσεις αυτά τα λίγα – έντεκα – χρόνια που ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο που δεν ξέρω, ή που κατά βάθος γνωρίζω πολύ καλά βαθιά μέσα μου, σε αυτό το κείμενο δεν θα μιλήσω ως δημοσιογράφος αλλά ως αθλήτρια. Είναι κάτι το οποίο γνωρίζω πολύ καλύτερα, ίσως γιατί το κάνω πολλά περισσότερα χρόνια από αυτά που παίρνω συνεντεύξεις… Αντιστρέφω λοιπόν τους ρόλους…

Ο πρωταθλητισμός σε όποιο επίπεδο και ν’ ασχολείσαι με αυτόν, θέλει θυσίες. Διαφορετικές όταν διεκδικείς την Ευρωλίγκα και διαφορετικές όταν προσπαθείς για την άνοδο από την Α2 στην Α1 κατηγορία. Ωστόσο γι’ αυτόν που προσπαθεί για κάτι, οι θυσίες ανεξαρτήτως επιπέδου δυσκολίας, παραμένουν θυσίες.

Θυσία για κάποιον μπορεί να είναι το να αγωνίζεται με «σακατεμένο» γόνατο. Γι’ άλλον, το να στερηθεί για χρόνια τους δικούς του ανθρώπους και να ..μεταναστεύσει στο εξωτερικό. Για κάποιον άλλον, το να προσπαθεί να βρει μέσα του αποθέματα υπομονής και επιμονής γιατί είχε την ατυχία να μην τον «πήγαινε» ο προπονητής του την πιο κρίσιμη στιγμή της καριέρας του. Ή γιατί μπορεί ένας τραυματισμός να τον έθεσε εκτός πλάνων, δικών του και των άλλων.

Σε όποιο επίπεδο και να μιλάμε, η θυσία αν μη τι άλλο αξίζει –τουλάχιστον – τον σεβασμό. Και τα λεφτά δεν είναι πάντα το άλλοθι. «Αφού παίρνεις τόσα χρήματα, χαλάλι οι θυσίες, χαλάλι οι τραυματισμοί, και χαλάλι τα πάντα. Δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς».
Αλλά αλήθεια, πόσα ευρώ κοστίζει η μοναξιά; Πόσα ευρώ κοστίζει η αποδοκιμασία; Πόσα ευρώ κοστίζει η κακή ψυχολογία;
Πόσες φορές έχει τύχει ένας αθλητής να τραυματιστεί, και αυτομάτως να τον σβήνουμε από το χάρτη. Με τα άρθρα μας, με τις εκπομπές μας στα ραδιόφωνα και φυσικά μέσω της τηλεόρασης. Με όποιο μέσο έχουμε, «διψάμε» να τον καταστρέψουμε. Γιατί πουλάει. «Έλα μωρέ, που να πάει το «κουτσό άλογο;», λέμε, και να τα σχόλια και να τα γέλια… Ή στην καλύτερη περίπτωση να μην ασχολούμαστε καν μαζί του γιατί απλά δεν παίζει στην ομάδα του, άρα δεν έχουμε λόγο να του τηλεφωνήσουμε και να τον ρωτήσουμε τι μπορεί να του συμβαίνει. Γιατί για μας δεν έχει λόγο ύπαρξης όταν δεν έχει λεπτά ..συμμετοχής!

Πόσες φορές έχει τύχει όμως αυτό το «κουτσό άλογο» να κάνει την καλύτερή του κούρσα, και να διαψεύσει όλους εμάς που το θέλαμε τελειωμένο. Αμέσως – αμέσως το «κουτσό άλογο» μετατρέπεται σε .. «Εργαλείο μου!», «Παικταρά μου!», «Είσαι κορυφαίος!»… Πόση υποκρισία και πόση υπεροψία…

Ναι λοιπόν, προτιμώ να συνεχίσω να σουτάρω τρίποντα και να τσακίζω τα πόδια μου στο παρκέ!
Κι ας αστοχήσω… Κι ας πέσω κατηγορία….


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου