Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

Χριστίνα Βραχάλη: "Χρειάζεται θέληση και θράσος"


πηγή newsage.gr

10 Ιουλίου 2013. Posted in Culture
Από την Εύη Τσολάκη

 Ένα κορίτσι που έχει μάθει να μην το βάζει κάτω σε καμία δυσκολία και να βγαίνει νικήτρια . Η καλοσύνη στην ψυχή της, είναι οδηγός στη ζωή της. Το μπάσκετ είναι το δικό της παραμύθι που έγινε πραγματικότητα . Η αθλητική συντάκτρια, Χριστίνα Βραχάλη ανοίγει απλόχερα την καρδιά της.. . Απολαύστε την !!

 ΕΡ. Τι είναι για σένα η αθλητική δημοσιογραφία;
 Xριστίνα: «Ήταν το χόμπι μου και πλέον έγινε ζωή μου. Το πάθος μου για τον αθλητισμό, με οδήγησε στο να επιλέξω αυτό το επάγγελμα, το οποίο μου δίνει την ευκαιρία να βρίσκομαι συνεχώς στο «φυσικό» μου χώρο. Στο γήπεδο. Στο χώρο που έχω συνηθίσει να είμαι από μικρό παιδί. Έτσι κάπως περίεργα, όλα δέσανε μεταξύ τους με ένα πολύ όμορφο και αρμονικό τρόπο».

 Η ΕΡΤ ήταν το «πανεπιστήμιό» μου, κι ο ΣΚΑΪ το «σπίτι» μου

ΕΡ. Πότε έγινε η πρώτη σου ..γνωριμία με την δημοσιογραφία;
Xριστίνα: «Η πρώτη μου δουλειά ήταν στην ΕΡΤ το 2002. Η ΕΡΤ ήταν το «πανεπιστήμιό» μου πάνω στη δημοσιογραφία. Πήγα κι εγώ, όπως όλα τα νέα παιδιά, ως μαθητευόμενη, παράλληλα με τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο. Ακολουθούσα τους πιο έμπειρους συναδέλφους στο μοντάζ, κοιτούσα πως έγραφαν το κείμενό τους. Είχα γίνει «ενοχλητική». Μετά από ένα χρονικό διάστημα, το αθλητικό τμήμα χρειάστηκε ενίσχυση λόγω των απαιτήσεων που είχε η μετάδοση του Μουντιάλ, και οι εκπομπές που θα γινόντουσαν με αφορμή τη συγκεκριμένη διοργάνωση. Τότε υπέγραψα την πρώτη μου σύμβαση».

ΕΡ. Το 2003, για λογαριασμό της ΕΡΤ, έκανες το γύρο της Μεσογείου, με σκοπό την προώθηση των Ολυμπιακών Αγώνων που θα γίνονταν στην Αθήνα ένα χρόνο αργότερα.
Xριστίνα: «Αναμφίβολα η μεγαλύτερη εμπειρία της ζωής μου. Εκεί έκανα πρώτη φορά στη ζωή μου «ρεπορτάζ». Το Olympic Trophy, όπως ονομαζόταν η εκπομπή, η οποία ήταν μία εξωτερική παραγωγή της ΕΡΤ, είχε ως στόχο την προώθηση των Ολυμπιακών Αγώνων που θα γίνονταν το 2004 στην Αθήνα. Έτσι λοιπόν, μία ομάδα δεκαοκτώ νέων παιδιών, αφήσαμε για αρκετούς μήνες την Ελλάδα, ταξιδέψαμε με τζιπ στις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, και συναντήσαμε πολύ σπουδαίους ανθρώπους... Ο σκοπός ήταν να φτάσουμε μέχρι το Πεκίνο, κάτι το οποίο δεν έγινε, χωρίς ποτέ να μάθουμε το γιατί».

ΕΡ. Μίλησε μου γι' αυτή την εμπειρία;
Xριστίνα: «Εμπειρία ζωής. Κάθε βδομάδα αλλάζαμε χώρα και κάθε δυο μέρες αλλάζαμε πόλη. Ήμουν μόλις 21 ετών. Έπρεπε να τα βγάλω πέρα. Δεν είχα εμπειρία, δεν είχα την κατάλληλη γνώση, δεν ήξερα τι με περιμένει. Όμως είχα θέληση και ...θράσος. Κλείναμε μόνοι μας τις συνεντεύξεις σε όποια χώρα βρισκόμασταν. Καταφέραμε να συναντήσουμε αθλητές που τους έβλεπα στην τηλεόραση και ήμουν σχεδόν σίγουρη πως δεν θα τους συναντήσω ποτέ στη ζωή μου. Πήραμε συνέντευξη από, τον Μπέκαμ, το Σαβιόλα, τον Μοριέντες, τον Ντέκο, τον Αιμάρ... Φυσικά ο κόσμος δεν το ξέρει αυτό γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζαμε τι τελικά είχε προβληθεί στην Ελλάδα, από όλο αυτό το υλικό που στέλναμε. Επιστρέψαμε στην Ελλάδα μετά από μερικούς μήνες, νωρίτερα από ότι ήταν προγραμματισμένο να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα, χωρίς να ξέρουμε το γιατί. Δεν το μάθαμε ποτέ». 

ΕΡ. Κι από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το Βόλο βρέθηκες στον ΣΚΑΪ.
Xριστίνα: «Έπειτα από αυτό το ταξίδι είχα πει ότι μάλλον το στομάχι μου δεν αντέχει τη δημοσιογραφία. Ώσπου χτύπησε το τηλέφωνό μου, κι ένας καλός συνάδελφος και δάσκαλος, μου πρότεινε να εργαστώ στο γραφείο τύπου στο Πανθεσσαλικό στάδιο του Βόλου, όπου και διεξήχθησαν οι αγώνες ποδοσφαίρου. Ήταν τεράστια εμπειρία για μένα, η μεγαλύτερη μετά το ταξίδι. Η συνέχεια με βρίσκει στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ κι έπειτα στην τηλεόραση, στα οποία εργάζομαι ακόμα. Δεν έχω πολλά να σου πω γι' αυτό. Εδώ μου δόθηκε η ευκαιρία να δείξω τι μπορώ να κάνω. Εδώ μεγάλωσα. Εδώ ωρίμασα. Εδώ έγινα καλύτερος άνθρωπος και επαγγελματίας. Ο ΣΚΑΪ είναι το σπίτι μου».

 ΕΡ. Έχοντας κάνει περιγραφή πολλών αγώνων μέχρι τώρα, παθιάζεσαι όταν περιγράφεις έναν αγώνα ή εκείνη την ώρα είσαι η «αντικειμενική» δημοσιογράφος;
 Xριστίνα: «Το πάθος δεν έχει να κάνει με την αντικειμενικότητα. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Ότι κάνω στη ζωή μου το κάνω με πάθος. Έτσι συμβαίνει και με τις μεταδόσεις. Παίζω μπάσκετ από δέκα χρονών. Σχεδόν μια 20ετία. Αγαπώ το παιχνίδι. Αγαπώ την ένταση που μου προσφέρει. Έμαθα από τις ήττες να εκτιμώ τις νίκες. Έχω μεγαλώσει μέσα στις «τέσσερις» γραμμές.. Όταν περιγράφω, ιδιαίτερα αγώνες ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα, πιθανότατα ορισμένες φορές να παθιάζομαι και περισσότερο απ' όσο πρέπει. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Είναι σαν να μου δίνουνε εκείνη την ώρα πάσα και να σουτάρω εγώ το τρίποντο».

«Η συνεργασία με τον Πάνο Βόγλη είναι η πιο αρμονική που είχα ποτέ»

 ΕΡ. Μίλησε μας για τη συνεργασία σου με τον συνάδελφο και δάσκαλο μου, Πάνο Βόγλη.
 Xριστίνα: «Μάλιστα. Αρχίσαμε τις δύσκολες ερωτήσεις τώρα! Τον Πάνο δεν τον γνώριζα προσωπικά πριν έρθει στον ΣΚΑΪ, τον ήξερα μόνο ως δημοσιογράφο. Στις αρχές μάλιστα κάναμε μαζί και την εκπομπή, το «Goal χωρίς σύνορα». Αυτή κι αν ήταν εμπειρία... Ποια ταξίδια; Ποιοι Ολυμπιακοί Αγώνες; Εκπομπή με συμπαρουσιαστή τον Πανο Βόγλη είναι μοναδική εμπειρία!!! Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα ότι θα κλάψω από τα γέλια. Οι διάλογοί μας δε, στο ραδιόφωνο, την ώρα των μεταδόσεών μου, έχουν μείνει στην ιστορία! Είναι ένας άνθρωπος που έχει τόσο έντονη την αίσθηση του χιούμορ, είναι απίστευτα ευφυής, και από τους λίγους που μπορούν να διαχειριστούν στον «αέρα» οποιαδήποτε κατάσταση με ιδιαίτερη ευκολία. Τυχαίνει να είναι και υπεύθυνος του τμήματός μας στην τηλεόραση, - και δεν το λέω για να του χαϊδέψω τα αυτιά , το ξέρει πολύ καλά, γιατί έχουμε έρθει άπειρες φορές σε αντιπαράθεση-, αλλά είναι η πιο αρμονική συνεργασία που είχα ποτέ στη δουλειά .Έχει περάσει από όλα τα στάδια του επαγγέλματος. Είναι ρεπόρτερ. Έχει κάνει «πεζοδρόμιο», όπως το λέμε στην ..πιάτσα! Οπότε χειρίζεται ανθρώπους και καταστάσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όταν έχει κέφι μπορεί να σε κάνει το πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου, όταν δεν έχει, δεν μιλάει σε κανέναν. Μπορώ να πω με πάσα ειλικρίνεια και βεβαιότητα ότι τον αγαπώ. Είναι φίλος μου».

ΕΡ. Ραδιόφωνο ή τηλεόραση ;
Xριστίνα: «Δεν γίνεται να αγαπήσεις το ένα σου παιδί περισσότερο από το άλλο. Δεν θα ήμουν ολοκληρωμένη αν είχα κάνει μόνο το ένα από τα δύο. Με μαγεύουν και τα δύο το ίδιο, το καθένα έχει τον δικό του ξεχωριστό τρόπο για να σε κερδίσει»

Eυχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία το μαγαζί "ΝΑΙ".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου