Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

ΝΤΕΡΕΚ ΧΑΜΙΛΤΟΝ «Θέλω να δω τον γιο μου στην... εθνική Ελλάδας»



πηγή sentragoal.gr

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΒΑΡΗ

Βρισκόμαστε στην εποχή που το ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ επιχειρούσε την αντεπίθεσή του... Με λίγα λόγια, στο καλοκαίρι του 1991. Τότε που μας «συστήθηκαν» οι Ουόλτερ Μπέρι, Ζάρκο Πάσπαλι, Νίκος Οικονόμου και Χρήστος Μυριούνης υπογράφοντας συμβόλαια με τον Άρη, τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό αντίστοιχα.
Ήταν εμφανής η προσπάθεια που γινόταν για την άνθιση του αθλήματος σε συλλογικό επίπεδο, με στόχο την εξάπλωσή του και μακριά από την Θεσσαλονίκη που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον μέχρι εκείνη την περίοδο. Ακόμα και οι μικρότερες ομάδες έκαναν την δικές τους κινήσεις προκειμένου να κλέψουν μερικές στιγμές δόξας και αναγνώρισης. Μία από αυτές ήταν και ο Σπόρτιγκ...
Για την ακρίβεια η... νεοφώτιστη -τότε- ομάδα των Πατησίων που είχε σαρώσει τα πάντα στην Α2 μετά τον υποβιβασμό που είχε προηγηθεί την προηγούμενη σεζόν. Με τον Κώστα Διαμαντόπουλο στο «τιμόνι» η παρέα των Ζέρβα, Παπαδημητρίου, Παπαδόπουλου, Κορρέ, Αβδάλα, Χαρίτου έψαχνε το... κάτι παραπάνω προκειμένου να σταματήσει να είναι «ασανσέρ» στην μεγάλη κατηγορία. Με τον Σπύρο Φώσκολο να διαδέχεται στον πάγκο τον «Κίτσο» ξεκίνησε η νέα σελίδα στους «κυανέρυθρους» του Σπόρτιγκ. Η συνέχεια δόθηκε με τη μεταγραφή του Νίκου Λινάρδου ο οποίος αποχωρούσε από την ομάδα της καρδιάς του, ενώ η χαριστική βολή ήρθε από τις ΗΠΑ!
Εκείνη την εποχή ο Φώσκολος -ο οποίος παρεμπιπτόντως είχε συμφωνήσει αρχικά με τον Ολυμπιακό, αλλά η έλευση Κόκκαλη στους «ερυθρόλευκους» τον έστειλε στα Πατήσια- ξημεροβραδιάζονταν προκειμένου να βρει την καλύτερη δυνατή λύση και να εμπιστευτεί τη θέση του ξένου σε έναν παίκτη που να μπορεί να κάνει τη διαφορά. Αν και αρχικά είχε στραφεί στον Μάικλ Πολάιτ (σ.σ. απόφοιτος του Φλόριντα ο οποίος στη συνέχεια έκανε... μόνιμη καριέρα στην Ελβετία και μάλιστα είχε τεθεί αντιμέτωπος του Περιστερίου τη σεζόν 2000-2001 στην Ευρωλίγκα με τη φανέλα των Λουγκάνο Σνέικς) ήταν δεδομένο ότι έψαχνε κάτι πολύ... καλύτερο. Αν και δοκίμασε τον Πολάιτ στα μέσα Αυγούστου του '91, είδε ότι τελικά δεν του έκανε με αποτέλεσμα να εξετάσει και άλλες περιπτώσεις παικτών.
Μία από αυτές ήταν και ο 25χρονος Ντέρεκ Χάμιλτον, ο οποίος προέρχονταν από το Πανεπιστήμιο του Σάουθερν Μισισίπι χωρίς όμως να έχει πάρει μέρος στο ΝΒΑ. Αν και είχε επιλεγεί στον 3ο γύρο του ντραφτ το 1988 από τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς (νο 52, πιο ψηλά από τον Αντονι Μέισον που έκανε καριέρα στους Νικς, αλλά και από τον... Ντάριλ Μίντλετον!) βρέθηκε στο πρωτάθλημα ΑΒΑ και δη στους Μαϊάμι Τρόπικς πριν ξεκινήσει το ευρωπαϊκό του ταξίδι. Αρχικά στην Χάποελ Τελ Αβίβ και εν συνεχεία στην β' κατηγορία Ισπανίας για λογαριασμό της Καρταχένα. Εκεί αγωνίστηκε από το 1989 έως και το 1991. Τότε που τον εντόπισε ο Σπύρος Φώσκολος για λογαριασμό του Σπόρτιγκ!
Από τις πρώτες του προπονήσεις άρχισε να δείχνει τα αθλητικά του προσόντα. Μπορούσε να «καρφώσει» και με τα... πόδια, ενώ συνδύαζε εξίσου καλά την έκρηξη με την ουσία. Πώς λοιπόν να μην τρίψει τα χέρια του από ικανοποίηση ο προπονητής του Σπόρτιγκ; Με 10 εκατομμύρια δραχμές συμβόλαιο, ο Χάμιλτον στελέχωσε το ρόστερ των νεοφώτιστων με μοναδικό στόχο την παραμονή της ομάδας στην μεγάλη κατηγορία.
Με το καλημέρα στην Α1 φρόντισε να στείλει τα... δικά του μηνύματα ενόψει της συνέχειας. Στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος (28/9/1991) σημείωσε 31 πόντους (10/19 δίποντα, 0/2 τρίποντα, 11/11 βολές) με 10 ριμπάουντ και τέσσερις ασίστ, οδηγώντας τον Σπόρτιγκ στο «διπλό» απέναντι στον Παπάγου με 90-88! Την ίδια μέρα που ο Ιωαννίδης αντιμετώπιζε για πρώτη φορά τον αγαπημένο του Άρη στο ΣΕΦ, με τον Ζάρκο Πάσπαλι να φορτώνει με 38 πόντους το αντίπαλο καλάθι. Εκτοτε όλοι άρχισαν να μιλούν για το ταλέντο του Χάμιλτον! Αποτέλεσμα; Να τελειώσει τη σεζόν με 28,1 πόντους κατά μ.ο., 9,7 ριμπάουντ και 2,5 ασίστ! Μάλιστα ήταν ο 3ος σκόρερ του πρωταθλήματος, πίσω από τους Ζάρκο Πάσπαλι (35,3π.) και Ντέιβιντ Ίνγκραμ (32,4π.)! και μπροστά από τους Ερλ Χάρισον (Παγκράτι-26,7π.) και Μέλβιν Τσίτουμ (Δάφνη-26,5π.) Φυσικά ο στόχος επετεύχθη! Ο Σπόρτιγκ έμεινε στην Α1 και άνοιξε διάπλατα ο δρόμος για τον επόμενο βήμα στην καριέρα του εκρηκτικού φόργουορντ.
Οπερ και εγένετο! Αν και υπήρχαν οικονομικά προβλήματα με χρέη που έφταναν τα 120.000δρχ., η τότε διοίκηση της ΑΕΚ μπόρεσε να κρατήσει στην ομάδα τον Κώστα Παταβούκα τον οποίο «φλέρταρε» πολύ έντονα ο Ολυμπιακός, όπως και τον Νάσο Γαλακτερό. Σε αυτό βοήθησε αρκετά ο Βουτσόπουλος, αν και εκείνη την περίοδο είχε ενδιαφερθεί έντονα για την μπασκετική ΑΕΚ ο Εδουάρδος Καρέρ ο οποίος ήταν -μέχρι τότε- υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της ερασιτεχνικής ομάδας. Τελικά οι κινήσεις της ομάδας έγιναν χωρίς τον Καρέρ, με πρώτη και καλύτερη την μεταγραφή του Ντέρεκ Χάμιλτον. Ο Σπόρτιγκ προσπάθησε να τον κρατήσει στην ομάδα, αλλά τα 14 εκατομμύρια δρχ. που του πρόσφερε δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τα 25 εκατομμύρια δρχ. της ΑΕΚ. Λογικό και επόμενο να αλλάξει γειτονιά ως παίκτης (γιατί έμενε πάντα στη Γλυφάδα!) και να αποδεχθεί την πρόταση της ΑΕΚ.
Με τη φανέλα της «Ένωσης» αγωνίστηκε σε 37 ματς (26 κανονική περίοδος και 11 πλέι οφ) έχοντας κατά μ.ο. 17,9 πόντους και 7,5 ριμπάουντ. Αρχικά με παρτενέρ τον Μίλος Μπάμπιτς, τον οποίο αντικατέστησε στην πορεία ο Ροντ Σέλερς. Φυσικά το χάιλαϊτ της καριέρας του ήταν η μεγάλη νίκη επί του αναγεννημένου Παναθηναϊκού στο «Γ. Μόσχος» με 80-58. Όπως θα διαβάσετε και στη συνέντευξη που ακολουθεί, η σεζόν 1992-93 ήταν και η αυτή που θα θυμάται για πάντα αφού η ΑΕΚ ήταν η ομάδα με την οποία δέθηκε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Μετά τη χρονιά στην «Ενωση» ο Χάμιλτον είχε ένα σύντομο πέρασμα από τον Απόλλωνα Πάτρας (1993-94, 8 ματς, 20,7π., 7,5ριμπ.) και μετά πάλι στον Σπόρτιγκ (1994-95, 4 ματς, 14π., 6,5ριμπ.). Στη συνέχεια αγωνίστηκε ως επι των πλείστων στο Ισραήλ (Χάποελ Εϊλατ, Χάποελ Ιερουσαλήμ) έχοντας και ένα μινι-πέρασμα από τις Φιλιππίνες, ενώ πήρε για πρώτη φορά μέρος στην Ευρωλίγκα τη σεζόν 2000-2001 με τη φανέλα της Αγίας Πετρούπολης.
Στην Ελλάδα επέστρεψε τον Γενάρη του 2001 προκειμένου να στελεχώσει το ρόστερ του Ηράκλειου (17 ματς, 21,7π., 7ριμπ.) και να το... κρατήσει στη μεγάλη κατηγορία! Παρά το γεγονός ότι είχε «πατήσει» τα 35 του χρόνια, δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε να αγωνίζεται σε Βαρέζε, Ντιναμό Μόσχας και Ρίμινι όπου έκλεισε την καριέρα τουτο καλοκαίρι του 2003. Έκτοτε το... έριξε στην προπονητική.

Μιλώντας στο SentraGoal και στη στήλη «Χρόνια και Ζαμάνια» ο Ντέρικ Χάμιλτον αναπόλησε με νοσταλγία τα χρόνια στην Ελλάδα και δη τη σεζόν 1992-93 στην ΑΕΚ, θυμήθηκε πρόσωπα και καταστάσεις, ενώ έσπευσε να μας... συστήσει τον γιο του, ο οποίος γεννήθηκε στην Ελλάδα την εποχή που κατοικούσε στην Κρήτη. Γιατί το έκανε αυτό; Διαβάστε παρακάτω...
«Δουλεύω με παίκτες του ΝΒΑ»
Ξεκινώντας τη συνομιλία μας ήθελε να μιλήσει για τις σημερινές του ασχολίες και την ακαδημία που έχει δημιουργήσει με σκοπό την ανάδειξη ταλέντων και την ατομική βελτίωση των επαγγελματιών. Ακόμα και αρκετών που βρίσκονται ήδη στο ΝΒΑ πραγματοποιώντας μεγάλη καριέρα: «Στην Ατλάντα όπου μένω τα τελευταία χρόνια, έχω δημιουργήσει ένα κέντρο προετοιμασίας παιδιών που θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το μπάσκετ, ενώ δουλεύουμε σε ατομικό επίπεδο, ακόμα και με επαγγελματίες. Για παράδειγμα είχα υπό την εποπτεία μου περίπου 20 παίκτες του ΝΒΑ όπως ο Ραζόν Ρόντο, ο Λούις Ουίλιαμς, ο Μάικ Πιετρούς, ο Στέφεν Τζάκσον, ο Τζόντι Μικς, ο Ροντρίκ Μπεμπουά, ο Τζόρνταν Χιλ, ο Ιμαν Σούμπερτ και πολλοί ακόμα» λέει χαρακτηριστικά και συνεχίζει:
«Όπως καταλαβαίνεις μου ήταν αδύνατον να αποχωρήσω από το μπάσκετ. Δεν με ενδιέφερε τόσο η προπονητική σε κάποια ομάδα, όσο η σωστή προετοιμασία παιδιών και επαγγελματιών. Να έχουν έναν σκοπό στην καριέρα του και να μπορέσουν να φτάσουν στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους. Άλλωστε και η ακαδημία αυτό το όνομα έχει (σ.σ. «Pro Purpose Development»). Αυτός είναι στόχος μου. Είναι κάτι που ήθελα να κάνω από την εποχή που ήμουν επαγγελματίας παίκτης. Τελικά, με ευλόγησε ο Θεός και το κατάφερα».
«Να δω τον γιο μου στην εθνική Ελλάδας!»
Μεγάλη αδυναμία του Χάμιλτον είναι οι δύο του γιοι. Ο Τάιλερ και ο μικρότερος Κάιλ (12χρ.), τον οποίο θα ήθελε να καμαρώσει με την... Εθνική Ελλάδας!! Ναι, καλά διαβάσατε! Ο Κάιλ Χάμιλτον γεννήθηκε στη χώρα μας και πιο συγκεκριμένα την εποχή που ο μπαμπάς Χάμιλτον βρίσκονταν στη δύση της καριέρας του φορώντας τη φανέλα του Ηράκλειου: «Ναι ήμουν στην Κρήτη όταν γεννήθηκε ο Κάιλ. Και μπορώ να σου πω ότι έχει στην κατοχή του ελληνικά χαρτιά! Μακάρι να μπορούσε να παίξει στην εθνική Ελλάδας. Αρχικά στις μικρές ομάδες και στη συνέχεια, εάν και εφόσον το αξίζει και μπορεί, να στελεχώσει και την εθνική ανδρών! Αλήθεια, μπορεί να γίνει αυτό; Είναι κάτι που το ψάχνω και το θέλω πολύ! Όχι μόνο εγώ, αλλά και ο ίδιος ο Κάιλ...»

Βέβαια αυτό δεν είναι εφικτό. Όσο και αν αποτελεί στόχο του μπαμπά Χάμιλτον και του 12χρονου Κάιλ, είναι κάτι που δεν μπορεί να πάρει σάρκα και οστά. Τουλάχιστον στην παρούσα φάση: «Θέλω να κινήσω όλες τις απαραίτητες διαδικασίες για να το καταφέρω. Είναι άδικο να μην μπορεί να παίξει. Μα στην Ελλάδα γεννήθηκε! Έχει χαρτιά που το επιβεβαιώνουν αυτό. Δεν μπορεί να πάρει το ελληνικό διαβατήριο για να μπορεί να παίξει στην εθνική; Είναι κάτι που το θέλει πάρα πολύ. Ελπίζω να το διαβάσουν αυτό οι αρμόδιοι φορείς και να μας βοηθήσουν προκειμένου να γίνει πραγματικότητα το όνειρο του Κάιλ. Τουλάχιστον να τον δουν, να τον δοκιμάσουν και αν θεωρούν οι προπονητές στην Ελλάδα ότι μπορεί να αντεπεξέλθει να ξεκινήσει από τις μικρές Εθνικές. Μπορώ να σου πω όμως ότι είναι πολύ καλός για την ηλικία του. Παίζει πλέι μέικερ και είναι εξαιρετικός τόσο στην οργάνωση όσο και στην εκτέλεση. Μπορώ να σας στείλω dvd για να τον δείτε...»
«Στην Ελλάδα πρώτα έμαθα να... βρίζω»
Όπως μας είπε οι δύο του γιοι είναι η μεγαλύτερη και καλύτερη ενασχόληση της ζωής του αφού «ήμουν παντρεμένος για 14 χρόνια, αλλά τώρα έχω χωρίσει. Έχω αφιερώσει όλη μου τη ζωή στον Τάιλερ και τον Κάιλ, όπως και στο να βοηθάω παιδιά να μπουν με τις σωστές βάσεις στην κοινωνία και το μπάσκετ. Από εκεί και πέρα, το πάθος μου είναι το γκολφ! Παίζω με τις ώρες μαζί με φίλους, ακόμα και με τα παιδιά μου. Σου ξαναλέω. Πρέπει να γίνει κάτι με τον Κάιλ...Είναι πολύ-πολύ καλός» ενώ σε ερώτηση για το αν μιλάει καθόλου ελληνικά ο μικρότερος γιος του, είπε: «Όχι καθόλου». Εκείνος όμως; «Ναι! Θυμάμαι αρκετές λέξεις, αλλά πίστεψέ με, δεν θέλεις να τις ακούσεις (Γέλια) Η αλήθεια είναι ότι πρώτα έμαθα τις βρισιές και μετά τον τρόπο να συνεννοούμαι και να επικοινωνώ με τους άλλους».

Παρόλα αυτά δεν φαίνεται να του έχει λείψει το μπάσκετ. Ο λόγος είναι ένας και απλός: «Ακόμα βρίσκομαι μέσα στα παρκέ. Οπότε δεν γίνεται να μου λείψει. Όμως σε αντίθεση με τότε, προτιμώ να προπονώ και να βοηθάω τους άλλους. Οι μέρες που ως παίκτης έχουν περάσει και ανήκουν πια στο παρελθόν. Ομολογώ ότι δεν έχω κανένα παράπονο από την καριέρα μου γιατί είχα την ευκαιρία να ζήσω για πολλά χρόνια μακριά από τη χώρα μου και να δω χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ρωσία, το Ισραήλ... Να απολαύσω την κουζίνα τους, να γνωρίσω την κουλτούρα τους. Ξέρεις, στο τέλος αυτά είναι που σου μένουν. Οι αναμνήσεις μου είναι οι καλύτερες. Και αν μου λείπει κάτι από την εποχή που έπαιζα, είναι αυτό.»
«Στην ΑΕΚ η καλύτερη περίοδος της ζωής μου»
Ξεκινώντας το ταξίδι των αναμνήσεων, ο Ντέρεκ Χάμιλτον θέλησε να σταθεί σε μια περίοδο της ζωής του: «Χωρίς δεύτερη σκέψη η καλύτερη σεζόν μου ήταν στην ΑΕΚ. Πραγματικά είχα περάσει υπέροχα τότε. Ο κόσμος ήταν φοβερός και δημιουργούσε εκπληκτική ατμόσφαιρα. Δεν πρόκειται να ξεχάσω το πόσο κοντά ήταν στην ομάδα και το πόσο πολύ εκδήλωνε την αγάπη του. Ημουν πολύ φίλος με τον Φώτη Κατσικάρη με τον οποίο κάναμε αρκετή παρέα τότε, ενώ είχαμε την ευκαιρία να τα πούμε και από κοντά πριν από τρία χρόνια περίπου. Χαίρομαι πολύ για την εξέλιξή του. Από τότε είχε το μικρόβιο του προπονητή. Επίσης ήμουν φίλος και με τον Ροντ Σέλερς... Είχαμε πολύ καλή ομάδα στην ΑΕΚ και κάθε φορά χαιρόμουν να παίζω» λέει χαρακτηριστικά και συνεχίζει:

«Εξάλλου στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Αθήνα μου άρεσε πολύ η νυχτερινή ζωή. Η διασκέδαση, τα εστιατόρια. Τα πάντα. Όμως ποτέ δεν επηρέασαν το παιχνίδι μου. Ήμουν πάντα τυπικός στις υποχρεώσεις μου και έδινα πάντα το 100% των δυνατοτήτων μου. Κανείς δεν μου είχε εκφράσει παράπονα για το παιχνίδι μου. Και ξέρεις... Οταν επέστρεψα στην Αμερική είχα κατά κάποιον τρόπο τη νοοτροπία του Έλληνα! Ξενυχτούσα αρκετά ενώ είχα αφομοιώσει πολλά στοιχεία από την ελληνική κουλτούρα και τον ελληνικό τρόπο ζωής. Θεωρώ ότι έκανα εντύπωση σε... όλους! Βέβαια θυμάμαι επίσης την πίεση που ένιωθα στην Ελλάδα, ειδικά όταν αγωνιζόμουν στην ΑΕΚ. Εκεί οι απαιτήσεις ήταν μεγαλύτερες σε σχέση με τις άλλες ομάδες που έπαιξα και οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό με βοήθησε πολύ στη συνέχεια. Έμαθα να λειτουργώ σωστά κάτω από πίεση και να παίρνω τις σωστές αποφάσεις...»
«Γέρασα πια... Δεν μπορώ να καρφώσω!»
Φυσικά ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του Ντέρεκ Χάμιλτον ήταν τα εντυπωσιακά του καρφώματα! Εκτός από ουσία, ο Αμερικανός πρόσφερε και πλούσιο θέαμα στους Έλληνες φιλάθλους, αφού διακρίνονταν για την έκρηξη και το μεγάλο του άλμα: «Απ' ότι φαίνεται... γέρασα (Γέλια)! Δεν μπορώ να καρφώσω πια! Εντάξει όμως, δεν έχω κανένα παράπονο. Όσο καιρό μπορούσα να καρφώσω, θεωρώ ότι το έκανα και με το παραπάνω. Βέβαια και τώρα μπορώ να φτάσω τη στεφάνη, αλλά δεν το δοκιμάζω (Γέλια). Πλέον η σκυτάλη έχει περάσει στους νεότερους... Ο μεγάλος μου γιος μπορεί και καρφώνει αφού είναι 1.95 περίπου. Ο μικρός όχι ακόμα. Χρειάζεται να ψηλώσει περισσότερο (Γέλια)».

Πάντως την εποχή που... κάρφωνε υπήρχαν και παίκτες που του έκαναν τη ζωή δύσκολη! Είτε όταν τον έπαιζαν «man to man» είτε όταν πάταγε γερά με... προορισμό το αντίπαλο καλάθι. Ας δούμε τι μας είπε: «Οποτε παίζαμε με τον Πανιώνιο ήξερα ότι δεν πρόκειται να καρφώσω (Γέλια) Ο Φάνης Χριστοδούλου δεν με άφηνε να πάρω ανάσα. Ήταν ο καλύτερος αμυντικός που έχω συναντήσει στη ζωή μου, με δεύτερο τον Σιγάλα του Ολυμπιακού. Πραγματικά πολύ δυνατό παιδί που σου έδινε την αίσθηση ότι δεν κουράζεται ποτέ. Καλύτερα να μην ψάξεις στατιστικά εναντίον του. Μάλλον δεν θα είναι καθόλου κολακευτικά (Γέλια). Και φυσικά δεν ξεχνάω τον ψηλό του Παναθηναϊκού. Τον Βράνκοβιτς. Πραγματικά το σκεφτόσουν και το ξανασκεφτόσουν εάν θα επιχειρούσε κάρφωμα μπροστά του...»
«Ο Φώσκολος καλύτερος προπονητής της καριέρας μου»
«Είτε το πιστεύεις, είτε όχι ο Φώσκολος στον Σπόρτιγκ ήταν ο καλύτερος προπονητής που είχα ποτέ στην καριέρα μου. Γνώριζε καλά το παιχνίδι, είχε νοοτροπία από τις ΗΠΑ και ήξερε πως να μιλήσει και πως να συμπεριφερθεί στους παίκτες του. Ειδικά στους Αμερικανούς. Εξάλλου ήταν εκείνος που με εμπιστεύτηκε την πρώτη μου χρονιά στην Ελλάδα και εκείνος που με έφερε στον Σπόρτιγκ εκείνη την περίοδο. Ομολογώ ότι με βοήθησε πάρα πολύ να προσαρμοστώ στα ελληνικά δεδομένα. Τον σέβομαι πολύ...»
Και συνεχίζει: «Ακόμα και τις προπονήσεις προσπαθούσε να κάνει πιο χαλαρές για όλους μας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά που έβαζε μουσική, θέλοντας να μας απαλλάξει από το άγχος και το στρες. Και ομολογώ ότι το κατάφερνε καλά. Δεν νιώθαμε κούραση, ούτε περιμέναμε πως και πως να επιστρέψουμε σπίτια μας. Τα πάντα ήταν τόσο διασκεδαστικά και αυτό φαινόταν κατά τη διάρκεια του αγώνα. Προσπαθούσαμε να παίξουμε ελεύθερο μπάσκετ στον Σπόρτιγκ και τις περισσότερες φορές το καταφέρναμε. Είχε τον τρόπο του. Δούλευε πολύ και πάντα ήταν δίκαιος στις επιλογές του. Ακόμα και σήμερα εάν μου ζητούσε να επιστρέψω στην ενεργό δράση, μπορεί και να το έκανα (Γέλια)».
«Ο Γκάλης ξέχναγε να προσγειωθεί στο παρκέ»
Από αυτή τη στήλη, πιθανόν, να έχετε κουραστεί να διαβάζετε... επανάληψη δηλώσεων από τους παίκτες που πέρασαν από τα γήπεδα της Α1. Θα μπορούσαμε να κάνουμε και copy-paste κάποιες από αυτές, ειδικά όταν αναφέρονται στους αντιπάλους που συνάντησαν στα ελληνικά παρκέ. Ο Ντέρεκ Χάμιλτον δεν... πρωτοτύπησε! «Αυτά που έκανε ο Γκάλης δεν τα έχω δει ποτέ στη ζωή μου από έναν παίκτη με τέτοιο ύψος. Ήταν ο κορυφαίος όλων με τον δεύτερο να έρχεται σε τεράστια απόσταση. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έπαιζε, ενώ κανείς μα κανείς δεν μπορούσε να τον κόψει. Όσες φορές και αν προσπάθησα πηδώντας αρκετά ψηλά, στο τέλος έβλεπα τη μπάλα να καταλήγει στο καλάθι μας. Και ξέρεις γιατί; Όταν εγώ είχα προσγειωθεί στο παρκέ, εκείνος ακόμα ήταν στον αέρα και σούταρε ανενόχλητος. Πραγματικά απίστευτος παίκτης...»
Αντίστοιχα ο παίκτης με τον οποίο θα μπορούσε να παίζει συμπαίκτης μια ζωή ήταν ο Κώστας Παταβούκας! «Ήταν το βασικό μας πόιντ γκαρντ στην ΑΕΚ και μπορούσε να μας πάρει στις πλάτες του εάν και εφόσον χρειαζόταν. Εκτός των άλλων δεν ήταν καθόλου εγωιστής. Παρά το επιθετικό ταλέντο που είχε, πάτα κοίταζε το καλό της ομάδας. Ακόμα θυμάμαι τις ασίστ που σέρβιρε για να καρφώνω τη μπάλα (Γέλια). Και πάντα, όταν το παιχνίδι βρίσκονταν στην κόψη του ξυραφιού και κάποιος έπρεπε να πάρει το τελευταίο σουτ, αυτός ήταν ο Κώστας. Είχε αυτοπεποίθηση και ήταν ο ορισμός του αρχηγού. Πάντως πρώτα κοίταγε το συμφέρον της ομάδας και το πως να αξιοποιήσει τους συμπαίκτες του».
«Μου έχει λείψει η Γλυφάδα και ο... καφές»
Μεταξύ άλλων ο 47χρονος Χάμιλτον νοστάλγησε την εποχή που έμενε στην Αττική: «Μου έχουν λείψει πολύ οι μέρες που περνούσα στη Γλυφάδα. Μου άρεσε να πίνω καφέ, να βλέπω κόσμο και γενικά να περνάω καλά... Σου είπα και πριν. Ήταν η καλύτερη περίοδος της καριέρας μου, αν και δεν πρέπει να παραλείψω την εποχή που αγωνίστηκα στην Ευρωλίγκα τη σεζόν 2000-2001 με την ομάδα της Αγίας Πετρούπολης. Μάλιστα είχαμε αντιμετωπίσει τότε την ΑΕΚ και θυμάμαι που με είχαν χειροκροτήσει οι οπαδοί της ομάδας. Από εκεί και πέρα ήμουν και παραμένω λάτρης της ελληνικής κουζίνας. Μάλιστα το ερχόμενο καλοκαίρι σχεδιάζω να έρθω στην Αθήνα μαζί με τους γιους μου. Να πάμε και πάλι στη Γλυφάδα, να δούμε τα νησιά, αν και πρώτο μου μέλημα είναι η προσπάθεια για να παίξει ο Κάιλ στις εθνικές Ελλάδος».
Και κατέληξε: «Θέλω να ευχαριστήσω τους πάντες. Όλους όσους συνεργάστηκα. Δεν έχω παράπονο από κανέναν και από καμία ομάδα. Άπαντες ήταν συνεπείς απέναντί μου και με έκαναν να νιώσω σαν το σπίτι μου. Είτε έπαιξα στον Σπόρτιγκ, είτε στην ΑΕΚ, είτε στον Απόλλωνα, είτε στο Ηράκλειο. Άλλωστε την Κρήτη θα την θυμάμαι πάντα γιατί εκεί γεννήθηκε ο γιος μου. Και πάλι σας ευχαριστώ όλους και σύντομα θα τα πούμε ξανά...»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου