Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

“Ε ρε, Λυκογιάννη… Ε ρε να μην έχω 1 εκ. ευρώ. Να δεις τι πλάκες θα έκανα”



sdna.gr Θανάσης Ασπρούλιας


O Αρης Λυκογιάννης και οι παίκτες του επιβεβαιώνουν τους χαρακτηρισμούς που τους επιδαψιλεύουν κατά συρροή φίλοι, αγωνιστικοί «εχθροί», μπασκετικοί και μη, ως «ομαδάρα» που παίζει… «μπασκετάρα» και εκεί, στη Ρόδο… «Εχουν μαζευτεί κάποιοι τύποι που κάνουν καταπληκτική δουλειά». Διαβάστε στο SDNA για την αφιέρωση του Ελληνα προπονητή.
Η κάμερα του συνδρομητικού σημαδεύει στον πάγκο του Κολοσσού ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα με τον Αρη. Σε ένα ματς όπου ο Αρης Λυκογιάννης και οι παίκτες του επιβεβαιώνουν τους χαρακτηρισμούς που τους επιδαψιλεύουν, κατά συρροήν, φίλοι, αγωνιστικοί «εχθροί», μπασκετικοί και μη, ως «ομάδάρα» που παίζει… «μπασκετάρα» και εκεί, στη Ρόδο… «Εχουν μαζευτεί κάποιοι τύποι που κάνουν καταπληκτική δουλειά».
Το timing του κάμεραμαν και του σκηνοθέτη που έπιασε …στο φτερό το highlight της αγωνιστικής, πρόσφερε ένα σπάνιο τηλεοπτικό ντοκουμέντο. Σε μία από τις πιο υπερβατικές εμφανίσεις του, ο Κολοσσός έριξε στο καναβάτσο τον εκπληκτικό φετινό Αρη, επιτυγχάνοντας μία από τις πιο σημαντικές νίκες της φετινής σεζόν και τη στιγμή που τίποτα πια δεν μπορούσε να αλλάξει, ο Αρης Λυκογιάννης, ο μαέστρος κόουτς του Κολοσσού, υψώνει το κεφάλι και απευθύνεται στον ουρανό, ψιθυρίζοντας κάτι με φορτισμένη ψυχή… 

Λίγο αργότερα, στη συνέντευξη  Τύπου, με κοκκινισμένα μάτια και κομπιασμένη φωνή είπε: «Είμαι πολύ ευτυχισμένος για αυτή τη νίκη και θέλω να την αφιερώσω στη μνήμη ενός ανθρώπου, με τον οποίο τα τελευταία 15 χρόνια με συνέδεσαν πολλά. Από την Τρίτη το βράδυ, ο Βασίλης Σακόπουλος δεν είναι μαζί μας και θέλω να τού αφιερώσω τη νίκη»…
Η λύση στο αίνιγμα (για όσους δε γνώριζαν τη σχέση Λυκογιάννη-Σακόπουλου) είχε αποκαλυφθεί. Την πιο σημαντική νίκη της φετινής σεζόν, ο κόουτς του Κολοσσού, αφιέρωσε στον Βασίλη Σακκόπουλο, τον από δεκαετίες ηγέτη του Σπόρτιγκ, που έφυγε από τη ζωή την Τρίτη.
“ΛΥΚΟΓΙΑΝΝΗΣ” φαίνεται στην οθόνη του κινητού μου, αρκετή ώρα μετά το τέλος του αγώνα και ακούω μία βραχνιασμένη, θλιμμένη και βουρκωμένη φωνή από το ακουστικό μου…
“Ναι, ποιος είναι;”… Απλά και ξερά! Τον είχα καλέσει 3-4 φορές νωρίτερα, αλλά δεν είχε ανταποκριθεί…
“Θανάσης Ασπρούλιας κόουτς” του απαντώ και αφού του λέω τα από καρδιάς συγχαρητήρια για την τεράστια νίκη…
“Τι ψιθύρισες στον ουρανό;” τον ρώτησα…
“Τίποτα… Τρεις λέξεις: “Για σένα Βασίλη”. Τίποτα άλλο” απάντησε και δεν έχει απολύτως καμία σημασία ποια εικόνα, από πληροφορίες ή παραπληροφόρηση μπορεί να έχει ο καθένας από εμάς για τον εκλιπώντα, αλλά δεν έχει κανείς το δικαίωμα να  του στερήσει τον τίτλο του “παραδοσιακού μπασκετανθρώπου” που αγάπησε, αγαπήθηκε, μίσησε μισήθηκε και δημιούργησε φανατικούς εχθρούς, όσο και προσωπικούς θαυμαστές… Ενας από αυτούς ήταν ο Αρης Λυκογάννης, που εργάστηκε στον Σπόρτιγκ για 6 χρόνια, πηγαίνοντας για πρώτη φορά σε ένα από τα ιερατεία του ελληνικού μπάσκετ, στο κλειστό των Πατησίων στις αρχές τις προηγούμενης δεκαετίας. 
“Οταν πήγα και ανέλαβα πόστο ασίσταντ κόουτς ο Σπόρτιγκ είχε πέσει από την Α2 στη Β’Εθνική… Κι όμως έμεινα εκεί έξι χρόνια… Μεταξύ μας οι τσακωμοί, οι αντιδικίες και οι εντάσεις ήταν σχεδόν καθημερινότητα, αλλά ενώ ο Σακόπουλος άλλαζε προπονητές κάθε μήνα σχεδόν, εγώ έμεινα εκεί έξι χρόνια. Το δέσιμό μου με αυτόν τον άνθρωπο ήταν κάτι περισσότερο από μία φιλική σχέση. Μπορώ να πω ότι ήταν ο μέντοράς μου σε πολλά πράγματα και τολμώ να πω και ο φύλακας αγγελός μου”. 
Ο Αρης Λυκογιάννης, που πανηγύρισε με τον Σπόρτιγκ, ως head coach την άνοδο από την Β’ Εθνική στην Α1, γνωρίζει άριστα τη δημόσια εικόνα του “Ζούγκλα”, όμως, βαθιά στην ψυχή του, ο Βασίλης Σακόπουλος θα κατέχει για πάντα μία μοναδική, αφιερωμένη και ξεχωριστή θέση…
“Τόσα χρόνια έχω δει πολλά στην καριέρα μου. Ο Βασίλης ήταν παραγοντάρα του μπάσκετ. Ενας κανονικός παράγοντας που είχε χιλιάδες αρνητικά, ακόμα περισσότερα θετικά στον χαρακτήρα του. Είχε φανατικούς εχθρούς, πολλοί άνθρωποι δεν τον γούσταραν, επειδή στη ζωή του, είχε την γνώση και την ευφυία να φέρνει πάντα τις καταστάσεις στα μέτρα του. Ενας σύγχρονος Μακιαβέλι με τα καλά του και τα κακά του. Ομως, αυτός ο άνθρωπος, που στη ζωή μου έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο, πολλούς από τους σημερινούς παράγοντες, δεν τους έβλεπε καν. Ηταν πολύ ανώτερός τους σε όλα”. 
Ακόμα και τώρα, που ο Λυκογιάννης διατηρεί το παρελθόν του στο Σπόρτιγκ ως μία εμπειρική ανάμνηση και με σκέψεις νοσταλγίας, ο Σακόπουλος ήταν πάντα εκεί… “Μιλάγαμε κάθε εβδομάδα σχεδόν καθημερινά. Μπορεί να μην είχαμε επαγγελματική σχέση, αλλά αυτή η επαφή είχε εντελώς διαφορετικά συναισθηματικά χαρακτηριστικά. Ηταν ένας άνθρωπος του μπάσκετ, που ειχε πλήρη γνώση για όσα συνέβαιναν από την Α1 μέχρι την Α’ ΕΣΚΑ. Ηξερε μπάσκετ, ήξερε τι σημαίνει να είσαι παράγοντας… Γνωριζε όλη τη διαδικασία, από το στήσιμο της ομάδας μέχρι την προετοιμασία. Διέθετε το χάρισμα να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πως να φερθεί σε παίκτες και προπονητές. Πότε να τους πατήσει τα γκάζια και πότε να τους επαινέσει. Δεν ήταν αλεξιπτωτιστής. Μετά από 40 χρόνια στο μπάσκετ, πως θα μπορούσε να είναι αλεξιπτωτιστής;”. 
Για να καταλήξει: “Κάθε φορά που μιλούσαμε, ή είχαμε μία διαφωνία, από τις χιλιάδες που παρουσιάστηκαν κατά καιρούς, μου έλεγε: “Ε ρε, Λυκογιάννη… Ε ρε να μην έχω 1 εκ. ευρώ. Να δεις τι πλάκες θα έκανα τώρα στο μπάσκετ”.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου